Ψυχή και Σώμα

3451707719_44c938d286

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Νόημα της Ζωής» του Alfred Adler.

Σήμερα δεν αμφιβάλλουμε πια ότι αυτό που ονομάζουμε σώμα έχει την τάση της ολοκλήρωσης. Γενικά το άτομο μπορεί σ’ αυτήν την άποψη να παρομοιαστεί με το ζωντανό κύτταρο. Και τα δύο διαθέτουν λανθάνουσες και φανερές δυνάμεις που από το ένα μέρος δίνουν αφορμή για ολοκλήρωση και περιορισμό και από το άλλο για την προσάρτηση άλλων μερών. Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται βέβαια στον μεταβολισμό του κυττάρου σε αντίθεση προς την αυτάρκεια του ατόμου. Η κίνηση μέσα και έξω από το κύτταρο και το άτομο δεν παρουσιάζει και αυτή βασικές διαφορές. Τα ηλεκτρόνια επίσης δεν βρίσκονται ποτέ σε κατάσταση ησυχίας και μια τάση προς αυτή την κατάσταση, όπως διατύπωσε ο Φρόυντ στην θεωρία του της επιθυμίας για τον θάνατο, δεν συναντιέται πουθενά στην φύση. Αυτό που κάνει το άτομο και το κύτταρο να ξεχωρίζουν καθαρά μεταξύ τους είναι η αφομοιωτική απεκκριτική διαδικασία του ζωντανού κυττάρου που δίνει την δυνατότητα για ανάπτυξη, για διατήρηση της μορφής, για πολλαπλασιασμό και για τάση προς μια ιδανική μορφή.

Αν το ζωντανό κύτταρο, αδιάφορο από πού έχει προέλθει, ήταν τοποθετημένο σε ένα ιδανικό περιβάλλον που να του εξασφάλιζε άνετα την αιώνια διατήρηση – μια αδιανόητη βέβαια περίπτωση -, θα έμενε πάντα το ίδιο. Κάτω από την πίεση δυσκολιών αυτό που ονομάζουμε διαδικασία της ζωής αναγκάστηκε να καταφύγει σε ορισμένες προφυλακτικές και διορθωτικές ενέργειες. Οι δοσμένες στη φύση και σίγουρα και στην αμοιβάδα ακόμη υπάρχουσες άπειρες διαφορές οδηγούν τα καλύτερα εξοπλισμένα και τοποθετημένα πλάσματα σε επιτυχία και τα κάνουν να βρίσκουν την καλύτερη μορφή και έτσι την καλύτερη προσαρμογή. Στα δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει ζωή πάνω στη γη βρέθηκε προφανώς αρκετός χρόνος για να διαμορφωθεί με τη διαδικασία της ζωής από το απλούστατο κύτταρο ο Άνθρωπος και να εξαφανιστούν μυριάδες πλάσματα που δεν άντεξαν στην σκληρότητα των επιθέσεων του περιβάλλοντός τους.

Σ’ αυτή την άποψη, που συνδέει βασικές θεωρίες του Δαρβίνου και του Λαμάρκ, πρέπει να θεωρηθεί η «διαδικασία της μάθησης» σα μια τάση που διατηρεί την σταθερή της πορεία στο ρεύμα της εξέλιξης με έναν αιώνιο σκοπό της προσαρμογής στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ανέκδοτο

trepanned_skull


Ένας Δαίμονας τρέχει αφηνιασμένος στο παλάτι του Αρχηδιαβόλου και του λέει:

Άρχοντα, άρχοντα, καταστροφή, καταστροφή μεγάλη μας βρήκε!

Τι έγινε μωρέ, τι φωνάζεις έτσι;

Οι άνθρωποι, άρχοντα, κάτω στην γη άρχισαν να ανακαλύπτουν την Αλήθεια! Συμφορά μας! Πάμε χαμένοι! Το βασίλειό μας θα χαθεί για πάντα!

Τι λες μωρέ, για αυτό ανησυχήσεις; Φύγε τώρα και μην στεναχωριέσαι, θα το κανονίσώ προσωπικά το θέμα. Θα στείλω κάποιον τώρα αμέσως να την μετατρέψει σε Δόγμα και όλα θα μείνουν όπως ήταν πάντα. . .


Αφάνεια

2242811744_819ab88f5c

Αφάνεια ίσον θάνατος και θάνατος σημαίνει για πολλούς χαμός, τελείωμα, αλλά όχι και παρελθόν. Γιατί το παρελθόν παράγεται και ζει αποκλειστικά στο εσωτερικό του ατόμου. Το παρελθόν περιέχει αυτούς που μοιράστηκαν το παρόν τους, όχι επειδή το επέλεξαν αλλά επειδή πρωτίστως έγινε. Αυτοί ναι, μάλιστα, ανήκουν στο παρελθόν, διατηρούσαν η και διατηρούν κάποια θέση στη θύμηση κάποιων άλλων, τα πεπραγμένα τους απέκτησαν ένα σχήμα, άφησαν το χνάρι τους όχι τόσο σαν μια ιστορία αλλά σαν μια κληρονομιά για τους επόμενους. Διότι, αν και δύσκολα διακρίνεται από τον οποιοδήποτε, η αλήθεια είναι ότι, η μορφή που διαθέτει η ύπαρξη στο παρόν έχει το συγκεκριμένο σχήμα διότι κάποιοι ξεκίνησαν να το σμιλεύουν στις απαρχές τις ιστορίας.

Από τη άλλη υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι έπραξαν αλλά σώθηκαν ελάχιστα από τα πεπραγμένα τους. Άνθρωποι σαν όλους μας οι οποίοι ήρθαν, έζησαν και έφυγαν και ελάχιστοι αντιλήφθηκαν την παρουσία τους. Και ξέρεις πολύ καλά για τι ανθρώπους μιλάω! Άνθρωποι που ήρθαν, παρατήρησαν και παραξενεύτηκαν με το σχήμα και το βάρος αυτού του κόσμου ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κάποιες ψυχές του «τώρα» προετοιμάζονται να πάρουν θέση ανάμεσα στις λησμονημένες υπάρξεις του «αύριο». Έτσι όταν κάποιο καλοκαιρινό απόγευμα η μοναξιά σου, μέσω της απόγνωσης, σε οδηγήσει για πολλοστή φορά στην γλυκιά λυτρωτική μελαγχολία να ξέρεις ότι η στιγμή αυτή δεν θα αποτυπωθεί πουθενά! Εσύ δε, θα είσαι σε θέση για ακόμα μία φορά να επιβεβαιώσεις ότι όσο χρόνο και αν είχες διαθέσιμο για να σκοτώνεις αυτούς τους όμορφους σχηματισμούς που κατά καιρούς εντοπίζεις μέσα σου, οι σχηματισμοί αυτοί πότε δεν θα εξαντληθούν. Η ελπίδα θα δώσει δύναμη στα πόδια σου και εικόνες του αύριο στην φαντασία σου, με εσένα πρωταγωνιστή, εικόνες που αν πραγματοποιηθούν πιθανόν να σβήσουν αυτή τη φλόγα, αν πραγματοποιηθούν βέβαια, που ναι μεν σε καίει χρόνια τώρα, αλλά ποτέ δεν την αφήνεις να σβήσει διότι αν και πονά ο δρόμος που σε σέρνει τον προτιμάς από τις πλατιές ασφαλτοστρωμένες λεωφόρους που έχουν επιλέξει οι άλλοι. Μερικές φορές νομίζω ότι αυτές οι λεωφόροι έχουν τόσους πολλούς ανθρώπους επάνω τους μόνο και μόνο για να μην μείνει χώρος για σένα. Και για όλα αυτά, επιμένω εγώ, δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα το υλικό που θα τα αποτυπώσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »