Ο Γιός του Ανθρώπου

2799426979_c8ef734f88

Επιλεκτικά αποσπάσματα από το βιβλίο «ο Γιός του Ανθρώπου» του Χαλίλ Γκιμπράν. Όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, περιέχει μαρτυρίες για την ζωή του Ιησού από ανθρώπους της εποχής.

Ο ΜΑΝΝΟΥΣ Ο ΠΟΜΠΗΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΑ

Οι Εβραίοι, όπως και οι γείτονές τους, οι Φοίνικες και οι Άραβες, δεν αφήνουν τους θεούς τους να ξαποστάσουν ούτε μια στιγμή πάνω στον άνεμο. Αυτοί πολυσκέφτονται την θεότητά τους και πολυνοιάζονται ο ένας για την προσευχή του άλλου. Ενώ εμείς, οι Ρωμαίοι, φτιάχνουμε μαρμάρινους ναούς στους θεούς μας, αυτοί οι άνθρωποι κουβεντιάζουν για την φύση του θεού τους. Όταν εμείς είμαστε σε έκσταση, τραγουδάμε και χορεύουμε γύρω από τους βωμούς του Δία και της Ήρας, του Άρη και της Αφροδίτης. Μα αυτοί, στην έκστασή τους, φοράν λινάτσα και σκεπάζουν τα κεφάλια τους με στάχτες και ακόμα, θρηνούν την μέρα που τους γέννησε. Και τον Ιησού, τον άνθρωπο που φανέρωσε το θεό σαν μια ύπαρξη χαράς, τον ταλαιπωρήσανε και τον οδήγησαν στο θάνατο.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι με έναν ευτυχισμένο θεό. Ξέρουν μονάχα τους θεούς του πόνου. Ακόμα και οι φίλοι και οι μαθητές του Ιησού, που ξέρανε το κέφι του και άκουγαν το γέλιο του, φτιάξαν μια εικόνα της θλίψης του και λατρεύουνε αυτή την εικόνα. Με τέτοια λατρεία, δεν ανυψώνονται προς τη θεότητά τους. Την κατεβάζουν, μόνο, σ’ αυτούς. Πιστεύω όμως ότι αυτός ο φιλόσοφος, ο Ιησούς, που έμοιαζε του Σωκράτη, θα έχει ισχύ πάνω στο λαό του και ενδέχεται να συμβεί το ίδιο και πάνω σ’ άλλους λαούς. Γιατί είμαστε όλοι πλάσματα της θλίψης και των μικρών αμφιβολιών. Κι όταν κάποιος μας λέει: «Ας χαιρόμαστε με τους θεούς», δεν μπορούμε παρά να προσέξουμε την φωνή του. Είναι παράξενο που ο πόνος αυτού του ανθρώπου έχει καταντήσει εκκλησιαστική τυπολατρία.

Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν έναν άλλο Άδωνι, ένα θεό σκοτωμένο στο δάσος και γιορτάζουν την θανάτωσή του. Είναι κρίμα που δεν πρόσεξαν το χαμόγελό του. Αλλά ας το ομολογήσουμε, σαν Ρωμαίος με Έλληνα. Μήπως και εμείς ακούμε το γέλιο του Σωκράτη στους δρόμους της Αθήνας; Είναι ποτέ δυνατόν να ξεχάσουμε το κύπελλο με το κώνειο, και το θέατρο μέσα ακόμα του Διονύσου; Δεν σταματάν και σήμερα στις γωνιές των δρόμων οι πατέρες μας να κουβεντιάσουνε τα προβλήματά τους και να ‘χουνε μια σημαντική στιγμή, φέρνοντας στην μνήμη τους το θλιβερό τέλος όλων των μεγάλων μας αντρών;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μονόλογος 0

163561307_f15a8bbe53_m

Η αγωνία που διαχέει την καθημερινότητά σου, αυτή που κατοικεί σε αυτό το μέρος του εαυτού σου που το κρατάς ερμητικά κλειστό, που δεν επιτρέπεται κανείς να το προσεγγίσει, έχει δύο όψεις, που κινούνται αντίθετα πλέκοντας τις αύρες τους για να γίνουνε μία. Μία είναι αυτή που εισπράττεις από όλη τούτη την καρικατούρα που ονομάζεται πραγματικότητα και η άλλη είναι αυτή που γεννούν οι ανησυχίες σου και την διοχετεύουν, εχθρικά διακείμενη, στην ατμόσφαιρα της υπαρκότητας. Μόλις αυτές οι ανησυχίες σου όμως συναντούν άλλες όμοιες ισχυροποιούν το σήμα τους, το νόημα τους, και πλέον μπαίνουν στην σφαίρα του «Είναι». Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι νέες λέξεις θα αναγκαστούν να ξεπεταχτούν μέσα από τους ψίθυρους και να γίνουν ποιήματα, φράσεις, συνθήματα, να γίνουν τραγούδια, να χτίσουν συζητήσεις, να κάνουν αδέρφια και φίλους, εχθρούς, εχθρούς και ξένους, αδέρφια. Να κάνουν τα μάτια γεμάτα μίσος, οίκτο, απέχθεια, απάθεια, αγάπη, δάκρυα, απληστία, φόβο. Θα γεμίσουν τις νύχτες ξεφωνητά, οινόπνευμα, φλερτ, μοναξιά, πάθος, απογοήτευση και απώλειες. Θα γεμίσουν το κρεβάτι με ξένες μυρωδιές και το σώμα νέες μελανιές, που θα χτίζουν κομμάτι κομμάτι την αυτονομία των παθών σου και θα επισπεύδουν την κυριαρχία τους. Εμμονές ανακατεμένες με αγωνίες και απαξίωση, που σε λιώνουν και σε κάνουν ένα τίποτα, ένα μικρό προβληματικό σημείο στο σύμπαν του προσωπικού σου ψευτόκοσμου. Ισοπεδωτικές απώλειες που σαρώνοντας την φαντασία σαρώνουν και το κουράγιο σου και σε αφήνουν με λίγο λιγότερο φως στα μάτια και στο πρόσωπο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Μουσικός

2192503556_e96c83b0d5

Και όταν έρχεται ο μουσικός

τα γέλια και η κουβέντα χάνονται

και σκύβουν το κεφάλι

και μια ψυχρή σιγή καλύπτει τα πρόσωπα

όμως μέχρι να φύγει

και μετά όλα συνεχίζονται

σαν να μην συνέβη τίποτα.

Τι να είναι άραγε,

το χρήμα που θέλει

ή η ελεημοσύνη που ζητά;

Η εκμετάλλευση;

Ή η κοροϊδία;

Τι να σκέφτεται…