Η Ψυχανάλυση του “Χώρου” και οι Χριστιανικές Καταβολές της Ιδεολογίας

Η παρακάτω ανάλυση προορίζεται να περιστραφεί γύρω από τρία ιδιαίτερα ιστορικά και κοινωνικά σημεία. Αυτά είναι ο αναρχικός χώρος στον ελλαδικό χώρο, τα γεγονότα της εξέγερσης του Δεκέμβρη και το θλιβερό συμβάν στην Marfin Bank. Αυτά τα τρία στοιχεία όταν συνδυαστούν νοητικά μπορούν να παράγουν ένα πολύ εκρηκτικό πολιτικό μίγμα απόψεων και θεωρήσεων. Αυτό που θέλουμε να παρουσιάσουμε στο παρόν κείμενο είναι μια πτυχή του ελληνικού αναρχικού χώρου η οποία ναι μεν τίθεται σε συνεχή αμφισβήτηση και κριτική από τα νεότερα άτομα που εισέρχονται σε αυτόν τα τελευταία χρόνια, και φυσικά πολύ περισσότερο μετά τα γεγονότα της Marfin Bank, αλλά παρόλα αυτά, η πτυχή αυτή, ήταν ένα από τα βασικά συστατικά του χώρου τα προηγούμενα χρόνια. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρούμε ότι χάνουν την ισχύ τους πλέον και ο χώρος καταφέρνει επιτέλους και εκτελεί μια στροφή στο τρόπο που αντιλαμβάνεται την κοινωνική πραγματικότητα και οπότε και τις πολιτικές στρατηγικές του. Βέβαια το πώς ένα διακριτό κοινωνικό κομμάτι με συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά αποβάλει ένα μέρος του εαυτού του και αναδιαμορφώνει κάποιο άλλο δεν αποτελεί μια γραμμική και ξεκάθαρη διαδικασία. Αυτά τα παλιά χαρακτηριστικά υπάρχουν ακόμα μέσα του που ναι μεν αποχωρούν αλλά παρόλα αυτά δεν έχουν εξαλειφθεί πλήρως. Αν θέλουμε να απαντήσουμε στα βαθιά ερωτήματα που προέκυψαν μετά τους θανάτους των εργαζομένων στην Marfin Bank θα πρέπει να αποφύγουμε την προσέγγιση του “ποιος φταίει” και να στραφούμε προς το ερώτημα του “πώς έγινε”. Αυτό όχι τόσο ώστε να αποφύγουμε να ορίσουμε και τις αντίστοιχες ευθύνες αλλά για τους ακριβώς αντίθετους λόγους, διότι αν δεν δούμε πραγματικά πως φτάσαμε σε αυτό το εφιαλτικό σημείο τότε πώς θα μπορέσουμε να δούμε και καθαρά ποιος ή τι φέρει την ευθύνη για αυτό το περιστατικό. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν στην συνέχεια να ρίξουμε λίγο φως σε μια πτυχή του αναρχικού χώρου η οποία αν και δεν εκπροσωπεί την πραγματική του εικόνα στο σύνολό της μπορούμε με σιγουριά να επιβεβαιώσουμε ότι αποτελεί ένα ουσιώδες μέρος της προσωπικότητάς του, ένα μέρος που, και αυτό το ξανατονίζουμε, αρχίζει σιγά σιγά να πεθαίνει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »