Για τις συστάσεις . . .

3344544082_d6eb52fc89


Το βασικό ερώτημα που αποτελεί και την κινητήριο δύναμη αυτού του εγχειρήματος είναι πώς σκοτώνεις έναν Πολιτισμό. Πώς τα άτομα αφήνουν πίσω μια κουλτούρα χάριν μιας άλλης, πώς τα νέα κοινωνικά χαρακτηριστικά αποσύρουν τα παλαιωμένα ήθη και θέτουν νέα διάσταση στις Υποκειμενικότητες που απαρτίζουν το κοινωνικό σύνολο. Πώς δηλαδή η πολιτική αποκτά αυτήν την πολυπόθητη αποδοχή που ολοκληρώνει το πεπρωμένο της και αν αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί τότε ποιο είναι το πραγματικό πεπρωμένο της Πολιτικής. Ποια είναι η φύση των αλλαγών που η Πολιτική επιφέρει στην κοινωνία και ποια η ταχύτητά τους; Είναι άμεση και αποτέλεσμα στιγμιαίας απόφασης όπως η νεανικότητα απαιτεί με την δράση της; Ή είναι πιο αργή και από την χειρότερη πρόταση αλλαγής του αθλιότερου υποκριτή Σοσιαλιστή;

Γιατί τόση αντιφατικότητα στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι; Άνθρωποι που στοχάζονται μια νέα κοινωνία κατά παράδοση εναντιώνονται όχι μόνο σε όσους δεν το κάνουν αλλά και σε όσους το κάνουν αλλά με διαφορετικό τρόπο. Άνθρωποι που εχθρεύονταν τον Μιλιταρισμό κατάντησαν στο τέλος να τον οικειοποιηθούν για να τον εξαλείψουν και άνθρωποι που συστήνονται ως αντιεξουσιαστές διαθέτουν εξουσία και ανυπομονούν να την πολλαπλασιάσουν. Πίσω από όλα αυτά βέβαια κρύβεται το νήμα της Ιδεολογίας και της πραγματικής και ηθικής αξίας της πρακτική της. Η Ιδεολογία είναι μια διαδικασία που έχει την ικανότητα να δίνει Αντικειμενική αξία σε καταστάσεις και αντικείμενα με τρόπο αυτοαξιακό, αυτόματο και σχετικώς δογματικό αν δεν απατώμαι. . .

Άραγε δεν είναι η ώρα για να επανεξετάσουμε τις βάσεις των αντιλήψεών μας; Η αποτυχία τους δεν επιβεβαιώνεται από την ίδια την μη ικανοποίηση που εισπράττουμε από την πρακτική τους; Αλλά δεν φταίνε μόνο αυτές, φταίνε οι άλλοι, έτσι; Όντως έτσι είναι, ή θα φταίνε και οι δύο πλευρές ή καμία. Το θέμα είναι με ποια πλευρά θα δουλέψεις και πώς θα διατηρήσεις την ισορροπία όχι σε προσωπικό επίπεδο αλλά σε κοινωνικό. Πώς θα χτίσεις νέες κοινωνικές αντιλήψεις, νέες κοινωνικές κουλτούρες που όταν εγκλωβίζονται σε αυτιστικά αδιέξοδα θα έχεις τα κότσια να εισχωρήσεις ακόμα βαθύτερα το νυστέρι της αυτοκριτικής για να δώσεις νέα ώθηση στην πορεία σου.

Ποιος τολμά να μην παραδεχθεί ότι η ιδεολογία της αμφισβήτησης, από όπου και αν προέρχεται, στέκει ανίκανη μπροστά στην κριτική του ίδιου της του εαυτού, φλερτάρει αδιάκοπα με το απάνθρωπο, το ανούσιο και την αυτοκαταστροφή. Το “διαίρει και βασίλευε”, βασικό εργαλείο της εξουσίας, δεν χρειάζεται προβοκάτορες για να ανθήσει στους κόλπους της αμφισβήτησης, είναι απαραίτητο συστατικό της!

Η κριτική αυτή αν και αποπνέει αρνητικότητα δεν έρχεται να μειώσει την αξία της Πολιτικής μέσα στην Ιστορία, η οποία φυσικά είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη, αλλά να της δώσει τη νέα ώθηση που η Νέα Εποχή και τα νέα κοινωνικά δεδομένα απαιτούν. Όλα τα παραπάνω είναι μια πρόταση για μία νέα Πολιτική για τα ίδια τα Υποκείμενα της Πολιτικής. Είναι ένας υπαινιγμός για τα όριά μας και για τον πνευματικό περιορισμό που τους έχουμε επιβάλει, διότι, επαναλαμβάνω, η πολιτική δράση είναι ελλιπής και απόδειξη δια τούτου αποτελεί το κενό που νιώθουμε μέσα μας, η έλλειψη του ουσιαστικού στα καθημερινά μας βήματα και η συνεχής απογοήτευση για την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Και ναί λοιπόν είμαστε εμείς που είμαστε λίγοι και όχι οι άλλοι που μας περιορίζουν!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: