Η Ψυχανάλυση του “Χώρου” και οι Χριστιανικές Καταβολές της Ιδεολογίας

Η παρακάτω ανάλυση προορίζεται να περιστραφεί γύρω από τρία ιδιαίτερα ιστορικά και κοινωνικά σημεία. Αυτά είναι ο αναρχικός χώρος στον ελλαδικό χώρο, τα γεγονότα της εξέγερσης του Δεκέμβρη και το θλιβερό συμβάν στην Marfin Bank. Αυτά τα τρία στοιχεία όταν συνδυαστούν νοητικά μπορούν να παράγουν ένα πολύ εκρηκτικό πολιτικό μίγμα απόψεων και θεωρήσεων. Αυτό που θέλουμε να παρουσιάσουμε στο παρόν κείμενο είναι μια πτυχή του ελληνικού αναρχικού χώρου η οποία ναι μεν τίθεται σε συνεχή αμφισβήτηση και κριτική από τα νεότερα άτομα που εισέρχονται σε αυτόν τα τελευταία χρόνια, και φυσικά πολύ περισσότερο μετά τα γεγονότα της Marfin Bank, αλλά παρόλα αυτά, η πτυχή αυτή, ήταν ένα από τα βασικά συστατικά του χώρου τα προηγούμενα χρόνια. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρούμε ότι χάνουν την ισχύ τους πλέον και ο χώρος καταφέρνει επιτέλους και εκτελεί μια στροφή στο τρόπο που αντιλαμβάνεται την κοινωνική πραγματικότητα και οπότε και τις πολιτικές στρατηγικές του. Βέβαια το πώς ένα διακριτό κοινωνικό κομμάτι με συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά αποβάλει ένα μέρος του εαυτού του και αναδιαμορφώνει κάποιο άλλο δεν αποτελεί μια γραμμική και ξεκάθαρη διαδικασία. Αυτά τα παλιά χαρακτηριστικά υπάρχουν ακόμα μέσα του που ναι μεν αποχωρούν αλλά παρόλα αυτά δεν έχουν εξαλειφθεί πλήρως. Αν θέλουμε να απαντήσουμε στα βαθιά ερωτήματα που προέκυψαν μετά τους θανάτους των εργαζομένων στην Marfin Bank θα πρέπει να αποφύγουμε την προσέγγιση του “ποιος φταίει” και να στραφούμε προς το ερώτημα του “πώς έγινε”. Αυτό όχι τόσο ώστε να αποφύγουμε να ορίσουμε και τις αντίστοιχες ευθύνες αλλά για τους ακριβώς αντίθετους λόγους, διότι αν δεν δούμε πραγματικά πως φτάσαμε σε αυτό το εφιαλτικό σημείο τότε πώς θα μπορέσουμε να δούμε και καθαρά ποιος ή τι φέρει την ευθύνη για αυτό το περιστατικό. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν στην συνέχεια να ρίξουμε λίγο φως σε μια πτυχή του αναρχικού χώρου η οποία αν και δεν εκπροσωπεί την πραγματική του εικόνα στο σύνολό της μπορούμε με σιγουριά να επιβεβαιώσουμε ότι αποτελεί ένα ουσιώδες μέρος της προσωπικότητάς του, ένα μέρος που, και αυτό το ξανατονίζουμε, αρχίζει σιγά σιγά να πεθαίνει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ενώ Όλα Φαίνονταν Φυσιολογικά

Όλα φαίνονταν φυσιολογικά, οι ομιλίες, το περπάτημα, το γέλιο. Δεν μπορούσε κανείς να δει την ένταση που κυριαρχούσε και πλάτειαζε στα πάντα. Από μέσα σφιγμένες καρδιές και το σφίξιμο αυτό να ανεβαίνει στο πρόσωπο για να υποδυθεί την απουσία του. Και μια κρυάδα και παγομάρα των χαρακτηριστικών, μια θέση πού όλοι την έχουμε σπουδάσει, που οδηγεί στο νεκρικό και στο θανατικό. Και το σφίξιμο αυτό να δένει κόμπους στα σωθικά, κόμπους τέλειους και αυτοσφιγγώμενους που όσο τους αγγίζεις τόσο δένουν με δυνατότερη ορμή. Πολλές φορές επικεντρώνεσαι σε αυτό που είναι εμφανές στους άλλους πάνω σου και ηρεμείς γιατί δείχνεις να το ελέγχεις απόλυτα. Η συμβατικότητα είναι ένας τομέας ο οποίος κάποτε αποτελούσε την συνθήκη της επιβίωσής σου οπότε και δεν ανησυχείς ιδιαίτερα αν το χάσεις για λιγάκι εδώ κι εκεί. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι θα επανέλθεις. Το γνωρίζεις με μια σιγουριά όμοια με αυτή του έμπειρου εργάτη που μπροστά σε ένα πρόβλημα στέκει συνάμα ανίδεος για την επίλυσή του αλλά και απόλυτα σίγουρος για το ξεπέρασμα του. Έτσι ο τομέας των άλλων, το θέμα του κοινωνικού δηλαδή, έχει, αν και με θεατρικό τρόπο, επιλυθεί. Έτσι μέσα μας μπορούμε να “παίξουμε” λίγο με τα συναισθήματά μας με περισσότερη άνεση. Μιας και υπάρχουμε έξω από τα βαριά εκείνα συναισθήματα που θεριάζουν στο εσωτερικό μας, μιας και δεν επιλέγεις να τα εκφράσεις σε τρίτους όπως η θεραπεία τους προστάζει, και αφού το να συνυπάρχεις και με αυτά αλλά και παράλληλα με τους ανθρώπους αποτελεί “πολιτισμική αντίφαση”, υπό αυτούς τους όρους, αποφασίζεις να κάνεις μια βόλτα μέσα σε αυτά τώρα που ούτως η άλλως έχουν κυριεύσει τον χρόνο και τον χώρο σου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μνήμη, προσωπικές ιστορίες και δυναμικά συστήματα

Το τι γνωρίζουμε για τον κόσμο, πως κατορθώνουμε να το μάθουμε και πως αντιπροσωπεύεται η γνώση αυτή στον εγκέφαλο μας είναι από τα πιο δύσκολα ερωτήματα των σύγχρονων γνωσιακών επιστημών. Η γνώση φαίνεται να είναι η άρρηκτη συνέχεια της μνήμης. Όταν αναφερόμαστε στη μνήμη εννοούμε τόσο μία συγκεκριμένη γνωστική διαδικασία, αλλά και το ίδιο το περιεχόμενο της μνήμης, τις αναμνήσεις και τις έννοιες. Οι αναμνήσεις, λοιπόν, η μνήμη του χωροχρόνου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επίγνωσης του εαυτού μας, ο πυρήνας της προσωπικής μας ιστορίας. Η ατομική ταυτότητα του κάθε ανθρώπου δομείται σε μεγάλο βαθμό από τη χρονική συνέχεια των εμπειριών του (βιωματικές μνήμες) και την ικανότητα να τις συνθέτει και να τις γενικεύει (διαδικασία της σκέψης). Ειδικά η σημασιολογική μνήμη αφορά την ικανότητα ανάκλησης πληροφορίας υπό τη μορφή γενικών εννοιών (γνώση), χωρίς να είναι απαραίτητη η ανάκληση των περιστάσεων κάτω από τις οποίες η πληροφορία αυτή παγιώθηκε. Η σημασιολογική μνήμη είναι, δηλαδή, ο πυρήνας των γνώσεών μας.

Φαίνεται λοιπόν ότι η διατύπωση μιας τεκμηριωμένης θεωρίας κρύβει ή ξεκινάει από κάποιες βασικές έννοιες που έχουν αποκτηθεί μέχρι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Είναι οι θεμελιώδεις, πρωταρχικές έννοιες, η επιλογή και ο συνδυασμός των οποίων μέσω της διαδικασία της σκέψης θα δομήσουν την θεωρία μας αλλά και που μπορεί και να οδηγήσουν στη δημιουργία νέων εννοιών. Η παραπάνω άποψη δεν συνιστά κάτι καινούργιο ούτε στη γνωστική ψυχολογία αλλά ούτε και στη φιλοσοφία. Για παράδειγμα, το 1927 οι μαθηματικοί Whitehead και Russell στο κλασσικό βιβλίο τους Principia Mathematica υποστηρίζουν ότι όλες οι μαθηματικές αλήθειες μπορούν να προκύψουν λογικά από ορισμένες θεμελιώδεις έννοιες με κάποιες βασικές αρχές συμπερασμού. Η εξ’ ορισμού μη περαιτέρω ανάλυση αυτών των θεμελιωδών εννοιών (η θεμελιώδης γνώση των γνωστικών ψυχολόγων) συνιστά μία φιλοσοφική διαμάχη που πραγματοποιήθηκε (και συνεχίζει να πραγματοποιείται) κυρίως από μαθηματικούς φιλόσοφους (βλέπε Gödel, Hilbert, Turring), αλλά δεν αποτελεί αντικείμενο της συγκεκριμένου κειμένου.

Συνεπώς, κάθε άποψη που εκφράζει καθένας έχει από πίσω της ένα ‘μυστικό’, μία θεμελιώδη έννοια που για λόγους ειλικρίνειας καλό είναι να φανερώνεται από την αρχή. Ο φιλόσοφος της επιστήμης T.S. Kuhn προβάλλει την ιδέα ότι η παρατήρηση είναι έμφορτη θεωρίας, ότι οι επιστήμονες “βλέπουν” ό,τι τους υπαγορεύει η εκάστοτε θεωρία την οποία ασπάζονται. Η βασική θεμελιώδη παραδοχή στο παρόν κείμενο είναι η επιστημονική (φυσική) εξήγηση του κόσμου (και του νου). Με άλλα λόγια, πιστεύω (και είναι περίεργο που εισέρχεται το συγκεκριμένο ρήμα εδώ) ότι άλλες θεωρίες όπως ο δυϊσμός του εγκεφάλου και νου, είναι διαπραγματεύσιμες, αλλά τελικά η συζήτηση θα καταλήξει σε αδιέξοδο: ο δυϊσμός δεν περιλαμβάνεται στις βασικές έννοιες του εννοιολογικού μου συστήματος στην παρούσα χρονική στιγμή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πόνος

Υπάρχει μια περιοχή της ύπαρξής που οι λέξεις και τα νοήματα δεν έχουν καταφέρει ακόμα να φτάσουν, όταν βέβαια το κάνουν τότε το ενδιαφέρον σου έχει ήδη μετατοπιστεί σε κάποιο άλλο σκοτεινότερο σημείο, σε ένα νέο, όμοιο με το προηγούμενο που διαφυλάσσει και αναγεννά τις αγωνίες σου. Εκεί κατοικούν και τα πάθη μας, οι πελώριες αυτές δυνάμεις που στέκουν έξω από τον χώρο που η λογική κυριαρχεί και αρκετά κοντά σε αυτή που αυτή ασθενώς επηρεάζει. Μερικές φορές βρέθηκα εκεί, στις οριακές αυτές περιοχές που ο Νίτσε απολάμβανε τους απογευματινούς του περίπατους, και πήρα μια αμυδρή εικόνα για την μάχη που κυριαρχούσε στο τοπίο τούτο. Άλλες φορές βέβαια, όταν ο φόβος και η απαξίωση έσερνε σαν σχιζοφρενής δεσμοφύλακας το άδειο και αποκαμωμένο κουράγιο μου, τότε τρέμοντας σύγκορμός μέσα από αυτήν την ψεύτικη και υποκριτική καθημερινή κανονικότητα, ένιωθα ότι έστεκα μπροστά στην μόνη αλήθεια που μόνο η αιώνια αισθαντικότητά μας μπορεί να επιβεβαιώσει.

Αλλά μια φορά από αυτές που βρέθηκα εκεί δεν έμοιαζε καθόλου μα καθόλου με τις άλλες. Αυτή ήταν η πιο ουσιαστική μου επίσκεψη και το όχημα που με μετέφερε σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά του ήταν ο πόνος. Αλλά και αυτός δεν ήταν ένας τυχαίος πόνος αλλά ο χειρότερος! Αυτός που σε κυριεύει όταν εσύ ο ίδιος τα καταφέρεις και πληγώσεις αυτή που αγαπάς περισσότερο στον κόσμο. Πριν λίγο σου μιλούσε και εσύ αγχωνόσουν μήπως και δεν συλλάβεις όλες τις εκφράσεις και όλες τις καμπύλες του προσώπου της, μήπως και δεν πιάσεις όλες τις αποχρώσεις που ένα “α” μπορεί να πάρει βγαίνοντας από τα χείλια της, μήπως και σου ξεφύγει λίγο και δεν σε αγκαλιάσει όλη αυτή η αρμονία που το νάζι και το παιχνίδι της απλώνουν στον χώρο, σε έναν χώρο που εκδικητικά στέκει ανάμεσά σας και σας περιορίζει να γίνεται ένα. Και τώρα αποδιωγμός… και αυτό μέσα σε μια στιγμή, μέσα σε μια απλή πρόταση. Μέσα σε ένα «φύγε»…

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για τις ρίζες του Ισπανικού αναρχισμού

Απόσπασμα από το πολύ γνωστό βιβλίο “Το σύντομο καλοκαίρι της Αναρχίας” του Hans Enzensberger. Είναι το δεύτερο ιστορικό σχόλιο του συγγραφέα και αφορά την εποχή πριν την επανάσταση του 1936. Είναι ένα πολύ καλό άρθρο για το ισπανικό αναρχικό κίνημα και τον τρόπο με τον οποίο αυτό αναδύθηκε μέσα από την παραδοσιακή προκαπιταλιστική ισπανική κοινωνία.

Μια μέρα του Οχτώμβρη του 1868, έφτασε στην Μαδρίτη ένας Ιταλός, ο Τζουζέπε Φανέλλι. Ήταν περίπου σαράντα χρονών, μηχανικός στο επάγγελμα˙ είχε ένα πυκνό μαύρο γένι, σπινθηροβόλα μάτια, ήταν ψηλός και έδειχνε μια έντονη αποφασιστικότητα. Αμέσως μετά την άφιξή του αναζητούσε μία διεύθυνση που είχε γραμμένη στο σημειωματάριό του: ένα καφενείο όπου συνάντησε μια ομάδα εργατών. Οι περισσότεροι ήταν τυπογράφοι στα μικρά τυπογραφία της Ισπανικής πρωτεύουσας.

«Η φωνή του είχε έναν μεταλλικό ήχο και ο τόνος της προσαρμοζότανε απόλυτα σε αυτό που είχε να πει. Από θυμό και απειλή, όταν μιλούσε για τυράννους και εκμεταλλευτές, άλλαζε ο τόνος της φωνής του σε θλίψη, πόνο και ενθάρρυνση όταν μιλούσε για τα βάσανα των καταπιεσμένων. Το περίεργο της υπόθεσης ήταν ότι δεν ήξερε καθόλου Ισπανικά. Μιλούσε ή Γαλλικά, μια γλώσσα που μερικοί από εμάς ελάχιστα καταλάβαιναν, ή Ιταλικά, όπου εμείς κρατιόμασταν όσο καλύτερα γινόταν στις ομοιότητες που έχει αυτή η γλώσσα με την δική μας. Κι όμως οι σκέψεις του ήταν τόσο ξεκάθαρες που όταν τελείωσε μας είχε συνεπάρει ένας ασύγκριτος ενθουσιασμός». Ακόμα και μετά από τριάντα δύο χρόνια μπορεί ο αφηγητής Ανσέλμο Λορέντσο, ένας απ’ τους πρώτους Ισπανούς αναρχικούς, να τσιτάρει κατά λέξη το Φανέλλι, τον «Απόστολο», και να θυμηθεί το ρίγος που διέτρεξε την πλάτη του, όταν εκείνος φώναξε: «Cosa orribile spaventosa

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Felix Guattari για τα Κοινωνικά Κινήματα


«Ναι πιστεύω ότι υπάρχει ένας πολλαπλός λαός, ένας λαός μεταλλαγών, ένας λαός δυνατοτήτων που εμφανίζεται και εξαφανίζεται, ενσαρκώνεται σε γεγονότα κοινωνικά, λογοτεχνικά, μουσικά. Το ξέρω ότι με κατηγορούν πως είμαι υπερβολικά, ηλίθια, αισιόδοξος, ότι δεν βλέπω την μιζέρια των λαών. Μπορώ να την δω, βέβαια, ωστόσο… δεν ξέρω, ίσως να πρόκειται απλώς για ένα μου ντελίριο, αλλά πιστεύω πώς βρισκόμαστε σε μια περίοδο παραγωγικότητας, πολλαπλασιασμού, δημιουργίας, επαναστάσεων εντελώς απίστευτων από την άποψη αυτής της επανεμφάνισης του λαού. Πρόκειται για την μοριακή επανάσταση: όχι ένα σύνθημα, ένα πρόγραμμα, αλλά κάτι που νοιώθω, που ζω, σε συναντήσεις, σε θεσμούς, σε συναισθήματα, ακόμη και μέσα από κάποιες σκέψεις».

Με αυτήν την παράγραφο ξεκινά το βιβλιαράκι «Μικροπολιτικές» γραμμένο από τους Felix Guattari και Suely Rolnik (εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα) που έπεσε στα χέρια μου πριν μερικές μέρες. Το εντυπωσιακό σε αυτό το βιβλίο, μιας και δεν έχω μελετήσει πολλά κείμενα του Guattari και των ομοίων του, ήταν αυτή η ουσιώδες και σε βάθος προσπάθεια ανάλυσης πάνω στα ευαίσθητα θέματα του ταξικού πολέμου και των κοινωνικών συγκρούσεων. Αν λάβουμε υπόψιν μας, στα διάφορα κινήματα που κατά καιρούς εναντιώνονται στο κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, την εξωφρενικά εκνευριστική και αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα που διαθέτουν, καταλαβαίνουμε την χρηστικότητα και την αξία της πολιτικής και φιλοσοφικής ανάλυσης των φαινομένων αυτών. Η ανάλυση αυτή βέβαια δεν πρέπει να είναι στατική και άκαμπτη αλλά συνεχώς μεταβαλλόμενη και ενεργητική. Διότι πλέον γίνεται κατανοητό ότι η ανάλυση λειτουργεί σωστά όχι όταν ξεκινά με σκοπό να οδηγήσει σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα, στο οποίο και μπορούμε να στηριχθούμε ώστε πάνω του να χτίσουμε, αν όχι την ιδανική, τουλάχιστον την βέλτιστη κοινωνία, αλλά όταν αυτή γίνεται τροφή και πρώτη ύλη για την σύσταση και την εξέλιξη της Υποκειμενικότητας. Πέραν λοιπόν από τα ελαττώματα που ένα αναλυτικό εγχείρημα μπορεί να περιέχει, δεν παύει να αποτελεί μια από τις βασικότερες πηγές της εξέλιξης  των κοινωνικών κινημάτων. Σε σχέση τώρα με τα γεγονότα στον Ελλαδικό χώρο παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο που εμένα με εντυπωσίασε και πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει στην βαθύτερη κατανόηση διαφόρων γεγονότων που ζούμε στο παρόν και μας φαίνεται ότι χάνουμε το πραγματικό τους νόημα. Η φύση των κοινωνικών αγώνων λοιπόν φαίνεται να είναι όχι μόνο πολυδιάστατη αλλά και τρομαχτικά πολύπλοκή όσον αφορά την εκλογίκευσή της. Ούτως ή άλλως είναι γεγονός ότι η πολιτική αμφισβήτηση διατηρεί μία ακλόνητη σχέση με τον ψυχολογικό κατακερματισμό των Υποκειμένων που την απαρτίζουν. Το πώς αυτά τα δύο συνδέονται τόσο ερωτικά είναι ένα θέμα που αν και σχολιάζεται αρκετά, ωστόσο, σε επίπεδο καθημερινότητας, δεν έχει πολιτισμικά ερμηνευτεί με τον κατάλληλο τρόπο. Ακολουθεί το απόσπασμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βιώματα και Απόψεις για την Βία και τους Κοινωνικού Αγώνες

Πρώτα έρχεται η εμπειρία, το βίωμα, ή ίδια η ζωή δηλαδή και εφόσον είναι έτσι θα ξεκινήσουμε το άρθρο αυτό με μια ιστορία σύγχρονη και σχετική με την επικεφαλίδα. Μια ιστορία που εξελίχθηκε σε μία χώρα με ένα ζωντανό και άγριο ρεύμα πολιτικής αμφισβήτησης. Πολλές συνειδήσεις σε αυτή τη χώρα ερωτεύτηκαν το ρεύμα αυτό και του προσέφεραν ότι αξιόλογο διέθεταν, ο καθένας βέβαια από την δική του θέση. Οι λόγοι ή οι αιτίες που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στο να κινείται μέσα στο ρεύμα μπορεί να είναι πολλοί, ένας από αυτούς θα μπορούσε να ήταν, και να είναι ακόμα, η αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας στην καθημερινότητά του. Μια ποιότητα που η οικογένεια, το σχολείο, η θεσμοθετημένη εργασία, η κουλτούρα της διασκέδασης και του πνεύματος της κοινωνικής-κρατικής μέριμνας δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να προσφέρει. Κάποιος λοιπόν που πραγματικά αναζητούσε κάτι τέτοιο του δόθηκε η ευκαιρία μέσω αυτού του ρεύματος να συναντήσει ανθρώπους που είχαν καταλήξει περίπου στα ίδια συμπεράσματα. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, όλοι μαζί ως διακριτή κοινωνική ομάδα, αφού απέκτησαν κάποιες υποτυπώδες συνεργατικές δυνατότητες, κατάφεραν να εντοπίσουν ένα υποτιθέμενο εχθρό ενάντια στον οποίο έπρεπε να στρέψουν την ορμή της νεανικότητά τους ώστε να περισώσουν την ποιότητα εκείνη που επιζητούσαν. Έτσι έπεσαν όλοι με τα μούτρα στον πόλεμο, στην κριτική και στην έμπρακτη αντίδραση για την καταστροφή του μισητού εχθρού. Στην άστατη και βίαιη αυτή πορεία διάφορα πράγματα συνέβησαν που άλλαξαν άρδην την όψη της ομάδας καθώς και τις αρχικές της αξίες και επιθυμίες. Καθώς περνούσαν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια, παρατηρήθηκε ότι πρώτον απομακρυνόντουσαν σταθερά από την ποιότητα που αρχικά επιζητούσαν, και δεύτερον, οι μόνες αξίες που έμειναν τελικά όρθιες ήταν ο πόλεμος, η κριτική και η καταστροφή ενώ οι αρχικές προθέσεις και επιθυμίες μετατοπίστηκαν στον χώρο της ουτοπίας όπου και παρέμειναν εκεί καλά κλειδωμένες. Διότι αυτά που αρχικά υμνούσαν δεν είχαν καμία σχέση με κανέναν πόλεμο και καμιά επιθετική διάθεση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Τέρας


Τι ακριβώς συμβαίνει με σένα άνθρωπε; Γιατί μερικές φορές είσαι τόσο χλωμός; Μου μοιάζεις σαν να μην χωράς πουθενά! Μέρες πολλές οι χώροι μοιάζουν να σε πλακώνουν και οι άνθρωποι να σε κουράζουν. Κινείσαι και μιλάς με αυτό το προσεκτικά επιλεγμένο σύνολο κινήσεων και φράσεων το οποίο σου επιτρέπει πρώτον να μην γνωρίζει κανείς την αναταραχή που κυριαρχεί μέσα σου και δεύτερον να τροφοδοτείς την εικόνα που οι άλλοι έχουν σχηματίσει για σένα με θετικές και συμπαθητικές λεπτομέρειες. Έτσι όταν κατά καιρούς κάνεις έναν απολογισμό για το ποιόν σου προτιμάς και επιλέγεις τις ιδιότητες που οι άλλοι ισχυρίζονται ότι έχεις, άσχετα αν εσύ, ως αυστηρότερος κριτής, έχεις καταλήξει σε σκληρότερα συμπεράσματα. Είναι η κοινωνική σου εικόνα, η οποία φυσικά έχει τεράστια διαφορά με την πραγματική σου, σωστά; Δεν είναι πολύ δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος, αρκεί αυτός ο κάποιος να ενδιαφέρεται για την εσωτερική και πραγματική υπόσταση των συνανθρώπων του, να αναζητεί τις πραγματικές αιτίες πίσω από κάθε πράξη και επιθυμία. Διότι όντως ο κόσμος δεν είναι καθόλου αυτό που φαίνεται, σπάνια συναντάς άτομα τα οποία γνωρίζουν το πραγματικό σχήμα της ελεύθερης προσωπικότητάς τους. Έτσι αφού σύμφωνα με τους άλλους «όλα σου πάνε καλά», ε ναι λοιπόν, όλα μου πάνε καλά! Η ενέργεια από αυτόν τον, εξωτερικής προέλευσης, αυτοπροσδιορισμό θα καταναλωθεί σε μέρες που θα μείνουν στην μνήμη σου μάλλον ως ωραίες. Και μετά θα έρθει πάλι το τέρας!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο κοσμικός χρόνος στην μικρογραφική κλίμακα του Ρύγκερ.

amoeba2

Σύμφωνα με την κλίμακα αυτή η ηλικία της γης που υπολογίζεται σε τρία περίπου δισεκατομμύρια χρόνια σμικρογραφείται σε ένα χρόνο. Εάν υποθέσουμε ότι η ιστορία της γης αρχίζει την πρώτη Ιανουαρίου αυτού του χρόνου, τότε η νεολιθική εποχή του ανθρώπου – η τελευταία δηλαδή βαθμίδα της αλλούβιας υποπεριόδου, του καινοζωικού αιώνα – που υπολογίζεται ότι άρχισε στα 18.000 χρόνια π.Χ. θα συνέπεφτε με την 31 Δεκεμβρίου, ώρα 23 και 57΄. Και πιο πέρα ο Τρωικός πόλεμος που έγινε στα 1100 π.Χ. περίπου, θα συνέπεφτε με την 31 Δεκεμβρίου, ώρα 23, 59΄ και 30΄΄. Δηλαδή, από την νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα θα είχαν περάσει 3 λεπτά, και από τον Τρωικό πόλεμο ως τον θάνατο του Ναπολέοντα στο ρολόι που μετρά την ηλικία της γης έχουν περάσει 30 μόλις δευτερόλεπτα…


Από το βιβλίο Homo Educandus του Δημήτρη Λιαντίνη.

Ο Παπαλάνγκι δεν έχει χρόνο

VA_Images_1000BW0382-01

Ο Παπαλάνγκι αγαπάει πολύ το στρογγυλό μέταλλο και το βαρύ χαρτί, του αρέσει να βάζει στην κοιλιά του πολλά υγρά από σκοτωμένα φρούτα και κρέας από το γουρούνι και το μοσχάρι και από άλλα τρομερά ζώα, προπάντων όμως αγαπάει και αυτό που δεν πιάνεται και που όμως υπάρχει – το χρόνο. Κάνει πολύ φασαρία και λέει πολλές ανοησίες γι ‘ αυτόν. Παρόλο που ο χρόνος ποτέ δεν είναι περισσότερος απ’ όσο χωράει στο διάστημα μεταξύ ανατολής και δύσης του ήλιου, για τον Παπαλάνγκι ποτέ δεν είναι αρκετός.

Ο Παπαλάνγκι είναι μόνιμα δυσαρεστημένος με το χρόνο του και κατηγορεί το μεγάλο Πνεύμα που δεν του έχει δώσει περισσότερων. Βλαστημάει μάλιστα το θεό και τη μεγάλη του σοφία, χωρίζοντας και κατακομματιάζοντας κάθε νέα μέρα σύμφωνα μ’ ένα ορισμένο σχέδιο. τον κατακόβει ακριβώς όπως όταν κόβουμε εμείς μ’ ένα μεγάλο σουγιά σταυρωτά μία μαλακιά καρύδα. Όλα τα κομμάτια έχουν τ’ όνομά τους: δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα. Το δευτερόλεπτο είναι μικρότερο από το λεπτό κι αυτό μικρότερο από την ώρα, όλα μαζί κάνουν την ώρα και θα πρέπει κανείς να έχει εξήντα λεπτά και πολύ περισσότερα ακόμη δευτερόλεπτα για να έχει τόσα όσα και μία ώρα. Αυτό είναι μία μπερδεμένη υπόθεση, που ποτέ δεν καλοκατάλαβα, γιατί μ’ αηδιάζει να ξοδεύω περισσότερες σκέψεις απ’ όσες είναι απαραίτητες για τέτοια παιδιάστικα πράγματα. Ο Παπαλάνγκι όμως το ‘χει κάνει επιστήμη. Οι άντρες, οι γυναίκες και ακόμη και τα παιδιά, που μόλις μπορούν και στέκονται όρθια, φοράν στο πανί τους, δεμένη με χοντρή μετάλλινη αλυσίδα και κρεμασμένη στο λαιμό ή δεμένη με ένα λουρί στον καρπό του χεριού, μία μικρή, επίπεδη. στρογγυλή μηχανή, απ’ όπου μπορούν να διαβάζουν το χρόνο. Αυτό το διάβασμα δεν είναι εύκολο. Κάνουν εξάσκηση με τα παιδιά, κρατώντας τη μηχανή στ’ αυτί τους, ώστε να τους γεννηθεί η επιθυμία να μάθουν να διαβάζουν το χρόνο.

Μία τέτοια μηχανή, που μπορεί κανείς εύκολα να τη σηκώσει πάνω σε δύο δάχτυλα, είναι μέσα στην κοιλιά της όμοια με τις μηχανές στην κοιλιά των μεγάλων πλοίων, που όλοι σας γνωρίζετε. Υπάρχουν όμως και μεγάλες και βαριές χρονομηχανές. Αυτές βρίσκονται στο εσωτερικό της καλύβας ή κρέμονται στην πιο ψηλή κορφή του σπιτιού για να φαίνονται από πολύ μακριά. Όταν έχει περάσει ένα μέρος του χρόνου, αυτό το δείχνουν κάτι μικρά δάχτυλα στην εξωτερική πλευρά της μηχανής, ενώ ταυτόχρονα αυτή κράζει ένα πνεύμα και χτυπάει πάνω στο σίδερο μέσα στην καρδιά της. Ένα τρομερό βουητό και σαματάς ακούγεται σε μία ευρωπαϊκή πόλη όταν ένα μέρος του χρόνου έχει περάσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

« Older entries Newer entries »