Ο Σκοπός και τα Μέσα

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Μηδέν και το Άπειρο» του Άρθουρ Κάισλερ. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει στις πρώτες σελίδες του βιβλίου: «Τα πρόσωπα του βιβλίου είναι φανταστικά. Οι ιστορικές περιστάσεις που καθόρισαν τις πράξεις τους είναι πραγματικές. Η ζωή του Ν. Σ. Ρουμπασόφ είναι μια σύνθεση από τις ζωές πολλών ανθρώπων που έπεσαν θύματα των λεγόμενων Δικών της Μόσχας. Ορισμένους από αυτούς τους γνώριζα προσωπικά. Αφιερώνω το βιβλίο στην μνήμη τους».

Το Απόγευμα ο Ρουμπασόφ ένιωθε ακόμα χειρότερα. Σε τακτά χρονικά διαστήματα είχε ρίγη. Κι είχε αρχίσει να του ξαναπονάει το δόντι – ο δεξιός πάνω κυνόδοντας, που συνδεόταν με το κογχικό οπτικό νεύρο. Δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα από την ώρα που τον είχαν πιάσει, μα δεν πεινούσε. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί, μα τα κρύα ρίγη που τον τράνταζαν σύγκορμο και η φαγούρα και το γρατσούνισμα στο λαρύγγι δεν τον άφηναν. Οι σκέψεις του περιστρέφονταν διαδοχικά γύρω από δύο άξονες: την απεγνωσμένη δίψα του για τσιγάρο και την φράση «Θα πληρώσω».

Οι αναμνήσεις τον κατέκλυζαν˙ βομβούσαν και βούιζαν πνιχτά στα αυτιά του. Πρόσωπα και φωνές εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν˙ ολόκληρο το παρελθόν πονούσε και πυορροούσε σε κάθε άγγιγμα. Το παρελθόν ήταν το κίνημα, το Κόμμα˙ παρόν και μέλλον ήταν πάλι το Κόμμα, αναπόσπαστα δεμένα με το πεπρωμένο του Κόμματος˙ αλλά το παρελθόν του ταυτιζόταν με το Κόμμα. Και ξαφνικά τέθηκε υπό αμφισβήτηση αυτό ακριβώς το παρελθόν. Το ζεστό, σφριγηλό σώμα του Κόμματος του φάνηκε γεμάτο πληγές που πυορροούσαν και τραύματα που αιμορραγούσαν. Πότε και που στην Ιστορία υπήρξαν ποτέ τόσοι άγιοι με φυσικά κουσούρια; Πότε μια δίκαιη υπόθεση είχε εκπροσωπηθεί χειρότερα; Αν το Κόμμα ενσάρκωνε την βούληση της Ιστορίας, τότε η Ιστορία είχε φυσικά κουσούρια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements